● دوشيزهء تار نواز

به دختر تار زني كه موسيقي بندهاي جانش را از هم گسيخت

كلمات ﺧﻔﺘﻪ ﺭﺍﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰ
ﺍﻟﺘﻬﺎﺏِ ﺯﻣﻴﻦﺭﺍ ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻢ ﻛﻪﺑﺴﺮﺍيم،
ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻧﺮﻡ، ﻛﻪ ﺩﺭﺳﻴﻨﻪﻯ ﺗﻮﻣﻰﺗﭙﺪ.
ﻭﺍﮊﻩﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯ، ﺑﺸﻜﺎﻓﻨﺪ ﭘﻮﺳﺘﻪﻯﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ،
ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻢ ﺁﺗﺸﻰﺭﺍ ﺑﺴﺮﺍﻳﻢ
ﻛﻪ ﻭﺭﺍﻯِ ﭘﻮﺳﺖِ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰﻣﻮﺟﺪ.
ﻫﻤﺎﻥﮔﻮﻧﻪﻛﻪﺭؤﻳﺎﻯِ ﻧﻴﺎﻛﺎﻥِ ﻣﻦ
ﻓﺮﺍﺳﻮﻯﺁﻭﺍﺯﺕ ﻣﻰﮔﺬﺭﺩ.
وﺟملاﺕ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪﻭ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺎﺷﻨﺪﻣﮕﺮ،
ﺑﺸﺎﺭﺗﮕﺮِ ﻣﻌﻨﺎﻯِ ﺩﻟﭽﺴﺐِ ﺗﻮ
ﺩﺭ ﻭﺍﻧﻔﺴﺎﻯﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ!
*
ﺩﺭ ﺷﺒﻰ ﺭﺍﺯﺁﻟﻮﺩ،
ﻫﻔﺖ ﺩﻭﺷﻴﺰﻩ ﻛﻪﻃﻌﻢِِ ﺧﻮﺵِ ﺟﻬﺎﻥﺑﻮﺩﻧﺪ،
ﺑﻪﻫﻔﺖ ﻭﺍﺩﻯِ ﭘﻨﻬﺎﻥﻣﻮﺳﻴﻘﻰ ﺭﻓﺘﻨﺪﺑﻪ ﺑﺎﺯﻳﺎﻓﺖِ ﺭﺍﺯﻯﻧﻴﺎﻓﺘﻪ!
ﺗﻨﻬﺎ ﺗﻮ ﺑﺎﺯﺁﻣﺪﻯﺍﺯ ﻭﺭﺍﻯ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮ
ﺑﺎﺷﻌﻠﻪﻯ ﺟﺎنت
ﻛﻪ ﭘﺮﺩﻩﭘﺮﺩﻩ ﻣﻰﻧﻮﺍﺯﺩﺷﻴﺪﺍﺋﻰ ﺭﺍ.
*
ﺑﺎ ﻭﺍﮊﻩﺍﻯ ﺑﺮﻫﻨﻪﺑﺎﺯﺁﻣﺪﻯ ﺍﺯﺁﻓﺎﻕِ ﺳﺎﻳﻪْ ﺭﻭﺷﻦِ ﻫﺴﺘﻰ.
ﺑﺎﺯﮔﻮﻯِ ﺭﺍﺯﻯﺷﻜﺎﻓﺘﻪ!
ﺑﺎ ﻛﻠﺎﻣﻰ ﺣﻴﺮت ﺳﺎﺯ ﺁﻣﺪﻯ
ﺍﺯ ﮊﺭﻓﺠﺎﻯِ ﺍﻧﺪﻭﻫﻰﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻰ،
ﻛﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﻋﺸﻖ ﺭﺍﭘُﺮ ﻭ ﺧﺎﻟﻰ ﻣﻰﻛﻨﺪ.
ﺑﺎﺯﺁﻣﺪﻯ ﺑﺎ ﻧﻐﻤﺎﺗﻰﭘﺮﭘﺮﺷﺪﻩ
- ﭼﻮﻥ ﮔﻮﻫﺮﺧﻮﺭﺷﻴﺪﺑﺮﺁﺏﻫﺎﻯ ﺑﻰﻗﺮﺍﺭ-
رﻳﺰﻩ ﺭﻳﺰﻩ ﻛﻪ ﻭﺍﻣﻰﺩﺭﺧﺸﺪ.
ﺁﻭﺍيت، ﺍﺷﺮﺍﻗﻰﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻯ ﺩﺍﺭﺩ،
ﻭ ﻣﻰﺁﻣﻮﺯﺩ ﻛﻪ:
ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﺼﻮﺭِﻣﻦﻧﻴﺴﺖ
ﺣﻀﻮﺭِ ﺗﻮﺳﺖ
ﻛﻪ ﺭﻧﮕﻰ ﺍﺯ ﺗﺼﻮﺭﻣﻦ ﺯﻳﺒﺎيش ﻣﻰﻛﻨﺪ!
ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺒﻮﺩﻫﺮﻛﺲ ﺍﺯ ﺍﺑﺘﺪﺍ
ﻛﻪ ﻧﺎﻡ ﻣﺎﺩﺭﻯِ ﺧﻮﻳﺶ ﺭﺍ ﺑﻨﻬﺎﻧﺪﺩﺭﺗﺮﺱ ﻳﺎ ﻧﻜﺒﺘﻰ!
ﻭ ﻛﺴﻰ ﻧﺰﺍﺩ ﺍﺯﻣﺎﺩﺭ، ﻣﮕﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺶِ ﺗﺼﺮﻑ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺭﺍ ﺑﺎ ﺧﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ.
ﻭ ﻛﺴﻰ ﻧﺮﻓﺖ ﺑﺎﺧﺎﻙﻣﮕﺮ
ﺣﺴﺮﺗﻰ ﺑﻰﺍﻓﻖﺭﺍ ﺍﺯﻳﻦ ﺟﻬﺎﻥﺑﻪ ﻳﺎﺩﮔﺎﺭ ﮔﺮﻓﺖ!
*
ﻫﻔﺖ ﺩﻭﺷﻴﺰﻩ
ﻛﻪ ﻫﻔﺖ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺯﻛﻤﺎﻝﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﻣﻰﺟﺴﺘﻨﺪ،
ﺩﺭ ﭘﺮﺩﻩﻫﺎﻯ ﻣﻮﺳﻴﻘﻰﻓﺮﻭﺷﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﺟﺴﺘﺎﺭِ ﺭﺍﺯِ ﮔﻞِﺳﺮﺥ.
ﻭ ﺟﺰ ﺗﻮ ﻛﺲ ﺑﺎﺯﻧﻴﺎﻣﺪ.
ﺑﺎﺯﺁﻣﺪﻯ ﺗﺎ ﺑﻨﻮﺍﺯﻯﺭﺍﺯﻯ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺁﻧﺎﻥﺑﻪ ﺗﻮﺁﻣﻮﺧﺘﻨﺪ.
ﻧﻮﺍﺧﺘﻰ، ﭘﻨﺠﻪﻣﺮﻳﺰﺍﺩ!
ﺁﻫﻨﮕﻰ ﺑﺮﺁﻣﺪﺍﺯﺁﻥﺩﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎﻋﺸﻖ، ﺭﺥ ﻧﻤﻮﺩ،
ﻭ ﺷﻴﺪﺍﺋﻰ ﻣﺎﻳﻪﺑﺴﺖ!
ﻭ ﻋﻘﻞ ﺑﻪ ﺣﻴﺮﺕﺷﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻐﻤﻪﻯ ﮔﺸﻮﺩﻩﻯﻣﺎ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺮﺗﻨﻬﺎﺋﻰِ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻰﮔﺬﺷﺖ.
ﻣﻦ ﻫﻮﺵ ﻭ ﮔﻮﺵ ﺑﻪﺁﻫﻨﮓﻫﺎﻯ ﺗﻮ ﺩﺍﺩﻡ
ﺗﺎ ﺑﻴﺎﻣﻮﺯﻡ:
ﺁﺩﻣﻰ، ﺯﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦﺁﻓﺮﻳﻨﻨﺪﻩﻯ ﺧﻮﺩﺑﻮﺩ،
ﻭ ﻧﺒﻮﺩ، ﻣﮕﺮ ﺑﺰﺭﮒﺗﺮﻳﻦﻣﺮﮒِ ﺧﻮﻳﺶ!
ﻭ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﺁﺩﻣﻰ ﻧﻪ ﻣﺮﮒ،
ﻛﻪ ﻋﺸﻖ ﭘﺎﻳﺎﻥﮔﺮﻓﺘﻪءﺍﻭ ﺑﻮﺩ!

ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﻛﻪﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﺑﺎﻋﺒﺎﺭﺍﺗﻰ ﻋﺎﺭﻳﺘﻰ
ﭘﻰﺍﻓﻜﻨﺎﻥِ ﻧﻈﻤﻰﻋﺎﺭﻳﺘﻰ ﺑﺎﺷﻨﺪ،
ﻭ ﮔﺮﺍﻣﻰﺗﺮ ﻣﻰﺩﺍﺭﻧﺪﺷﻤﺸﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺍﺯﺷﻌﺮﻯ،
ﻧﺎﻥ ﭘﺎﺭﻩ ﺋﻰ ﺭﺍﺍﺯ ﻧﻐﻤﻪﺋﻰ،
ﻭ ﭘﻴﺸﻮﺍﺋﻰ ﺭﺍﺍﺯ ﮔﻠﻰﺳﺮﺥ،
ﺗﺎﺑﻮﺕﺳﺎﺯﺍﻥِ ﻓﺮﺟﺎﻡﺧﻮﻳﺶﺍﻧﺪ.
ﺗﻨﻬﺎ، ﻭﺯﺵِ ﺭﻭﺷﻦِ ﺯﻳﺒﺎﺋﻰﺳﺖ
ﻛﻪ ﻣﺮﮒِ ﺗﺎﺭﻳﻚﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺎﻛﺴﺘﺮﻣﻰﺭﺍﻧﺪ.
*
ﻳﻌﻨﻰ،
ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺭﺍﻓﺮﻭﻧﻬﺎﺩﻡ
ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻋﺸﻖ ﺗﻮﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺭﺍز ﮔل ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ.
ﻛﻠﻤﺎﺕ ﺧﻔﺘﻪ ﺭﺍﺑﻴﺪﺍﺭﻛﻦ ﺩﺧﺘﺮﻙ!
ﻣﻰﺧﻮﺍﻫﻢ ﻃﻌﻢِ ﺧﻮﺵِ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺴﺮﺍيمﻛﻪ ﺗﻮﺋﻰ!

ماني

كيهان
□ نوشته شده در ساعت 9:52 PM توسط Unknown