● امروز داشتم نامه هايي به يك دوست قديمي را مرور مي كردم...دوستي كه حالا تنها يك درد است ..!
هنوز هم اشك نامه ها را مرطوب مي كند..
اما حادثه هاي زيبا در زندگي , دردها را كمرنگ مي كنند و حالا , زيبا ترين حادثه با من همراه است.
هميشه فكر مي كردم كه عشق تنها يك بار در هر قلبي آغاز مي شود اما حالا خوب مي دانم ..كه. .بله .. "عشق هرگز نمي ميرد" و هر بار كه ناديده و لگد مال مي شود...
خود دوباره..
زندگي جديدي را آرزو ميكند و تلاش ميكند تا كسي پيدا شود كه او را از صميم جان دوست داشته باشد..و ممكن است كه آدمها عوض شوند اما...
عشق هميشه عشق مي ماند !
و هر بار كاملتر..
( ناتانائيل , علاقه هيچوقت , عشق ,مي فهمي كه اين هر دو يكي نيست..هان!
آنچه مرا با غم و اندوه و دلهره و رنج دمساز مي كند, بيم از دست دادن عشق است كه اگر نمي بود ؛ تابشان را نمي آوردم ...بگذار هر كس از حيات خويش مواظبت كند.)
(ناتانائيل, شوق را به تو خواهم آموخت . اعمال ما به ما وابسته است, همچنانكه درخشندگي به فسفر ,
درست است كه اعمال ما را مي سوز انند ولي تابندگي ما از همين است و اگر روح ما ارزش چيزي را داشته باشد, دليل بر اين است كه سخت تر از ديگران سوخته است.)
مائده هاي زميني/ آندره ژيد

...گرچه روزي به غلط يا درست, جايي نوشتم:
تجربه’ عاشق شذن را از دست داده ام اما تجربه عاشق ماندن را هرگز..!
اما عشق بي صدا و آرام مي تازد و چه شيرين!..

Min@ster




□ نوشته شده در ساعت 7:57 PM توسط Anonymous